Deze jongen geeft zijn adres aan een onbekende man. Wat er dan voor zijn deur gebeurt, geloof je NOOIT!

Dit verhaal doet al een tijdje de ronde op het internet … Het gaat over een kleine jongen in een rolstoel die zijn vader vreselijk miste. Maar op een dag staat er iemand voor de deur met een geweldige verrassing:
jongen

“Ik was in het zuiden van de Verenigde Staten onderweg naar een klein stadje en ik wilde mijn bestemming nog voor zonsondergang bereiken. Mijn radio stond op en plotseling hoorde ik de stem van een kleine jongen uit de luidsprekers.

De stem zei: Kanaal 1 tot 9, is daar iemand? Vrachtwagenchauffeurs, kom en praat met teddybeer! Ik nam de microfoon en zei: Een waar genoegen teddybeer. En de stem van de kleine jongen antwoordde:

Ik waardeer het echt dat je antwoordt. Ik vertelde hem mijn codenaam en begon te praten. Ik wil je niet storen. Mama zegt dat iedereen het altijd druk heeft en dat ik van de radio moet afblijven.

Maar weet je, ik ben vrij eenzaam en het helpt op te praten, want dat is alles wat ik kan doen, ik ben verlamd en kan niet lopen. Ik antwoordde dat hij met mij altijd mag praten. En dat ik hem altijd zal antwoorden.

Dit is de radio van mijn vader, zei de kleine jongen. Maar nu is de radio van mama, want papa is dood. Mijn vader heeft een maand geleden een ongeluk gehad. Hij probeerde naar huis te komen in een felle sneeuwstorm.

Mama werkt erg veel om rond te kunnen komen. En ik kan als verlamde natuurlijk niet veel helpen. Ze zegt me dat ik me geen zorgen moet maken en dat alles goedkomt. Maar ik hoor haar ’s nachts wel eens huilen.

Weet je, er is iets wat ik nog meer als alle andere dingen zou willen zien. Ik weet dat je het te druk hebt om je om mij te bekommeren. Maar mijn vader hield me soms voor de gek als hij thuis was. Maar nu hij er niet meer is, gebeurt dat allemaal niet meer.

Niemand zei ooit wat op die radio tot op het ogenblik dat die jongen begon te praten. Ik had echt een krop in de keel want ik moest meteen aan mijn eigen jongens in Greenville Town denken.

Papa wilde mij en mijn mama dit jaar meenemen. Ik herinner me nog dat hij zei: Op een dag zal deze truck van jou zijn, Teddy. Maar ik weet dat ik nooit met een vrachtwagen met 18 wielen zal kunnen rijden. Maar met de radio kan ik wel met alle vrienden op de baan praten. Teddy zal je nu met rust laten. Mama zal immers snel thuiskomen. Maar als je door mijn stad rijdt, laat me dan iets weten dan kunnen we praten.

Vooraleer hij wegging, vroeg ik hem nog, waar woon je kleine vriend? Hij gaf me zijn adres en voor een keer aarzelde ik niet. Mijn lading zou moeten wachten.

Ik keerde om en reed meteen naar de Jackson Street 229. Terwijl ik de hoek omdraaide zag ik dat de hele staat met vrachtwagens gevuld was.

Ik denk dat iedere bestuurder in de hele buurt Teddy gehoord had. En de verlamde jongen had de tijd van zijn leven. Elke bestuurder toonde hem zijn vrachtwagen en tilde hem er daarna weer uit.

Ook ik heb Teddy in mijn vrachtwagen laten zitten en hem daarna weer in zijn stoel gezet. Ik heb nooit een blijer gezicht gezien!

Voordat zijn moeder thuiskwam zijn we allemaal geld beginnen inzamelen. Elke chauffeur nam afscheid en we vervolgden onze weg. Teddy schudde mijn hand met een brede grijns. En hij zei: Ga nu maar snel, vrachtwagenchauffeur, we zien mekaar gauw weer. Ik draaide de snelweg op met tranen in de ogen.

Ik zette de radio aan en dan volgde er opnieuw een verrassing. “Hallo kanaal 1 tot 9. Een woord van dank van de mama van Teddy. Bij deze wens ik jullie allemaal het allerbeste. Jullie hebben de droom van mijn jongen waargemaakt. Ik moet nu afsluiten want ik sta op huilen. Een veilige reis en tot ziens.”
jongen-5
Een wondermooi verhaal dat ons laat zien wat voor een groot hart enkele vreemden voor deze verlamde jongen toonden. Deze jongen voelde de aanwezigheid van zijn papa weer even. Over dit verhaal werd trouwens ook een lied geschreven, namelijk “Teddy Bear” van de Amerikaanse zanger Red Sovine. Als je dit nummer nu nog eens hoort, zal je ongetwijfeld naar een zakdoekje moeten grijpen!